Gebruiken en tradities
Tussen schapen, traditie en moderniteit
Auteur: Leonie Peichl
4. April 2022
De herder van de 21e eeuw
Jule is 11 jaar oud en nu al een echte herdersprofessional. Ze kent alle routines op de boerderij en staat altijd klaar om een handje te helpen als er iets te doen is of als ze iets nieuws kan leren. Geen wonder eigenlijk, want ze is praktisch tussen de schapen opgegroeid en heeft het leven als herder al van jongs af aan meegemaakt.
Jules' eigen schapen, die zij flesgevoed De hond is zelfs tam en laat zich door haar aan een halster rondleiden, aaien en knuffelen. De herdershond gehoorzaamt ook elk woord van Jule. Herder Karl Bauer is trots op zijn dochter, die misschien ooit in zijn voetsporen zal treden als dorpsherder. Wildberg zal gebeuren. Zij zou dus zelfs de eerste vrouwelijke stadsherderin in de geschiedenis Wildbergs!
Het herdersvak is een familietraditie. Al 8 generaties lang De schapenboerderij in Kengel wordt gerund door de familie Bauer, hoewel het ambacht natuurlijk fundamenteel is veranderd. De familiegeschiedenis gaat terug tot de 18e eeuw, aangezien een van hun voorouders daar al als boer werkte. kloosterherder werkte en in Wildberg Gedurende de zomer hoedden kleinere boeren in de regio meer dan duizend schapen.
Het leven van een schaapherder is tegenwoordig heel anders. De vader van Karl Bauer dreef zijn kudde vroeger elke dag van de wei door de stad naar de stal; zelfs met twee speciaal getrainde herdershonden is dat nu niet meer mogelijk. Tegenwoordig zijn wegafsluitingen vaak nodig om de schapen door de stad te laten passeren.
Karl Bauer bezit in totaal 850 ooien , verdeeld over twee aparte kuddes. De weiden worden twee keer per jaar geroteerd en de schapen brengen vier maanden (in de winter) door in de stal. Gedurende deze periode – tussen januari en maart – worden de lammetjes geboren. Vooral in deze tijd is het werk van de schaapherder een 24/7-verplichting, maar ook de rest van het jaar is het erg arbeidsintensief. Toch kan Karl Bauer zich geen ander werk voorstellen, want ondanks het harde werk is schaapherder zijn voor hem meer dan zomaar een baan. Door familietraditie voelt hij zich verbonden met het vak en geniet hij van het werken met de dieren en in de frisse lucht.
De pastorale cultuur in Wildberg behoort tot de immaterieel UNESCO Werelderfgoed, wat zich voordoet bij gebeurtenissen zoals de Herdersraces, wedstrijden in het hoeden van schapen of scheerwedstrijden. wordt gevierd. De schapen voor de WildbergDe kudde van Karl Bauer is ook afkomstig van de schapendrijfwedstrijden; ter voorbereiding scheidt hij een kleiner deel van de kudde enkele weken van tevoren af, zodat de schapen aan de nieuwe omstandigheden kunnen wennen. Hijzelf doet niet meer mee aan de wedstrijden – dat laat hij aan anderen over.
Wist je waarschijnlijk nog niet dat schapen zo interessant zijn?
- Leidersschapen – de schapen die de kudde aanvoeren – worden niet voor deze rol getraind; ze worden als het ware met het leiderschapsgen geboren. Zelfs kort na de geboorte is hun extraverte en nieuwsgierige aard merkbaar. Het is daarom erg belangrijk voor de herder om al vroeg het vertrouwen van de leidersschapen te winnen, om de hele kudde beter te kunnen beheersen.
- Elk schaap heeft zijn eigen plek in de stal, waar het altijd naar terugkeert; daarom bevinden alle schapen zich altijd in dezelfde groepen en hebben ze dezelfde buren in de stal.
- Schapen zijn zeer sociale dieren - ze sluiten vriendschappen en voelen verdriet wanneer een van de andere dieren sterft.
- Schapen kunnen ruiken met hun hoeven; ze hebben een extra geurklier tussen hun hoeven.
- Alleen al in Duitsland leven ongeveer 1 miljoen schapen!
